پروين ( 1274 - 1201 ) على اكبر پروين ، در سال 1238 هجرى قمرى در شهر همدان چشم به جهان گشود و در سال 1313 قمرى در زادگاه خود بدرود حيات گفت و در گورستان همان شهر ( اهل قبور ) مدفون گرديد . پروين شاعرى عارف‌پيشه و فاضلى سخن‌سنج و ديندارى نيك‌اعتقاد بود و از راه مكتب‌دارى روزگار مىگذرانيد و با اينكه در كمال فقر و عسرت زندگى مىكرد ، اما هيچ‌گاه عزت نفس و علو همت خود را از دست نداد و جز در مدح و رثاء ائمهء اطهار عليهم السّلام ، در مدح كسى سخن نيالود . در سال 1324 شمسى قسمتى از مراثى او به نام " آتشكدهء پروين " به اهتمام سيد احمد هدايتى در همدان طبع و نشر يافت . پروين در سرودن انواع شعر توانا بود ، بخصوص در غزل و قصيده مهارت كامل داشت و مضامين عالى شعر او نمودار ذوق سرشار و طبع بلند اوست . پروين با شاعران معروفى چون غبار و مظهر و تسليم معاصر بود . اشعار زير نمونه‌هايى از نظم اوست : تخم جفا گويى گِلت به آب تعرّض سرشته‌اند * تخم جفا به مزرع حسن تو كشته‌اند اى والى ولايت خوبى دگر به تو * شاهان خطى به خون جوانان نوشته‌اند جانا مزن تو چاك ز مستى به پيرهن * كت تاروپود جامه به فردوس رشته‌اند هرگز بشر به خلوت قرب تو ره نيافت * آنان كه يافتند ره ، آيا فرشته‌اند ؟ اى بس اميدوار چو « پروين » به نامراد * از عشق تو بساط طرب درنوشته‌اند